MIEJSKIE  PRZEDSZKOLE                                     NR 9

  

                        MAMO TATO WARTO PRZECZYTAĆ     

MAMO , TATO  IDĘ  DO  PRZEDSZKOLA
" Mam trzy latka ,trzy i pół 
  sięgam brodą ponad stół. 
 Mam fartuszek z muchomorkiem 
 do przedszkola chodzę z workiem"
                                                           ADAPTACJA DZIECKA 

Naturalnym środowiskiem wychowawczym dziecka jest rodzina. To ona kształtuje w dziecku poczucie bezpieczeństwa    i pewności. Zaspokaja podstawowe potrzeby psychiczne, do których zalicza się: pomoc, współdziałanie, bezpośredniość osobistych kontaktów. Rodzina pełni ogromną rolę w kształtowaniu opinii postaw, przekazuje system norm i wartości przyjętych w społeczeństwie, którego dziecko ma być członkiem.
Przedszkole jest instytucją, która uzupełnia rodzinę. Ma ono pomóc dziecku w tym, by poradziło sobie w życiu poza ramami rodziny. By po raz pierwszy otworzyło się na innych, nie doświadczając uszczerbku na poczuciu bezpieczeństwa.
Rozpoczęcie edukacji przedszkolnej to przełomowy moment w życiu każdego dziecka. Dla wielu z nich to pierwszy kontakt z grupą społeczną. Początki pobytu dziecka w przedszkolu to trudny okres i sprawdzian zarówno dla dzieci jak     i ich rodziców, którzy niejednokrotnie motywowani miłością utrudniają swoim postępowaniem spokojniejsze zaakceptowanie przez dziecko nowej w ich życiu bardzo stresującej sytuacji.
Każde dziecko jest inne, dlatego proces adaptacji do nowego środowiska może przebiegać różnie. Jeżeli po wejściu do budynku przedszkola dziecko szybko się uspokaja, z ochotą wchodzi do sali, wtedy nie ma powodu do lęku przed rozłąką. Ale nawet i wtedy rodzice powinni wiedzieć, że dziecko, które dotąd chętnie przychodziło do przedszkola np. po pewnym okresie może zacząć płakać. Wtedy należy to przetrwać. Są również i takie dzieci, które płaczą przez pierwszy okres pobytu w przedszkolu, a po pewnym czasie tak dobrze się tu czują, że nie chcą wracać do domu.
Zakładając, że decyzja o oddaniu dziecka do przedszkola jest przemyślana i umotywowana, rodzic musi być przekonany, że nikt nie będzie chciał je skrzywdzić, a dziecko będzie miało doskonałe możliwości dalszego rozwoju.
Proces adaptacji dziecka do przedszkola w znacznym stopniu ułatwia również posiadanie przez dziecko umiejętności      w zakresie prostych czynności samoobsługowych takich jak: jedzenie, mycie i wycieranie rąk i twarzy, ubieranie              i rozbieranie się, komunikowanie swoich potrzeb.
Aby złagodzić dyskomfort rozstania, zmniejszyć do minimum negatywne emocje dziecka wynikające z nowej sytuacji, przygotowaliśmy dla rodziców kilka rad ułatwiających proces adaptacji ich pociech w przedszkolu.

DOBRE RADY DLA RODZICÓW
Udana adaptacja do grupy przedszkolnej ma istotne znaczenie dla dalszego rozwoju dziecka. Dzięki odpowiedniemu przygotowaniu można w istotny sposób ułatwić dziecku wejście w jego „nowy świat” – w świat przedszkola.

Rodzicu pamiętaj:
    • ciesz się z dzieckiem, że następnego dnia idzie do przedszkola,
    • rano w domu nie wytwarzaj atmosfery nerwowości i pospiechu,
    • w czasie drogi bądź pogodny, odprężony, spokojny, ciesz się, że twój syn/córka idzie do przedszkola, 
      nie obiecuj mu za to nagrody, 
   • tłumacz dziecku, jeśli jest to koniczne, że idziesz do pracy, a ono w tym czasie spędzi czas z innymi dziećmi,      
     których rodzice też pracują,
   • pozwól mu zabrać z domu ulubioną przytulankę lub zabawkę, a nawet waszą fotografię,
   • wejdź z nim do szatni, pomóż się rozebrać, zwróć uwagę gdzie pozostawiasz jego ubrania,
   • pożegnanie w szatni powinno odbywać się z uśmiechem, bez łez i smutnych spojrzeń, bez zbędnego przedłużania               samego momentu rozstania. Pożegnanie powinno być krótkie: uśmiech, buziak i pa-pa,
   • nawet jeżeli bardzo chcesz to nie wchodź do sali, oszczędzisz tym żalu i smutku pozostałym dzieciom,
   • pozostawiając dziecko w grupie przedszkolnej nie pokazuj zdenerwowania i niepokoju, dziecko może wyczuwać, że      coś mu grozi. Spokojne rozstanie z mamą lub tatą sprawi, że dziecko szybciej się uspokoi i łatwiej nawiąże 
     kontakt,
    • jeżeli widzisz, że rozstanie z mamą jest bardzo bolesne dla dziecka, niech do przedszkola przyprowadza go tato lub       inny członek rodziny,
   • na początku, jeśli masz taką możliwość skróć czas pobytu dziecka w przedszkolu, zabieraj go trochę wcześniej np.         po obiedzie i stopniowo wydłużaj pobyt dziecka, a po przyjściu po niego, witaj go uśmiechem,
   • zawsze kontroluj, co mówisz w jego obecności o sytuacji dotyczącej pobytu w przedszkolu,
   • nie wywołuj dodatkowego stresu wymuszając na dziecku, by zaraz po przyjściu do domu opowiadało 
      o   przedszkolu,
   • nie martw się, że dziecko w pierwszych dniach w przedszkolu nie chce się bawić, jest bierne i tylko obserwuje to,           co  dookoła niego dzieje. Stopniowo przyzwyczai się ono do nowej sytuacji, nowych kolegów i powoli zacznie 
       włączać się do wspólnej zabawy.
    • tłumacz dziecku, jeśli jest to koniczne, że idziesz do pracy, a ono w tym czasie spędzi czas z innymi  dziećmi.
                                             Gimnastyka  buzi  i  języka

    Szanowni Rodzice, Opiekunowie

    Wasze dziecko niewyraźnie mówi?

    Żaden problem - skonsultuj się z naszym logopedą w przedszkolu.


Wskazówki logopedyczne dla rodziców dzieci w wieku 0-6 lat.

Prawidłowy rozwój mowy dziecka trwa kilka lat i przebiega wg poniższych etapów:
• I okres - melodii (od urodzenia do 1 roku życia)
• II okres - wyrazu (pomiędzy 1 a 2 rokiem życia)
• III okres - zdania (pomiędzy 2 a 3 rokiem życia)
• IV okres - swoistej mowy dziecięcej (od 3 do 7 roku życia)

U każdego dziecka występuje indywidualne tempo rozwoju mowy. W związku z tym niejednakowa jest kolejność pojawiania się poszczególnych głosek. Opóźnienie w ramach poszczególnych etapów nie powinno przekraczać kilku miesięcy.

Normy rozwojowe :

 • 2-3 miesiąc życia - głużenie (odruchowe dźwięki gardłowe przypominające k, g, ch 

 • 6-7 miesiąc życia - gaworzenie (świadome powtarzanie dźwięków zasłyszanych z otoczenia,  

 • 7-9 miesiąc życia - pierwsze reakcje na wołanie po imieniu, proste polecenia i zakazy

 • koniec 1-go roku życia - dziecko rozumie, że otaczający go ludzie i przedmioty mają swoje  nazwy;  pojawiają się            pierwsze wyraz - mama, tata, baba

 • 13-18 miesiąc życia - opanowanie elementarnego zasobu słów (określających osoby i przedmioty z najbliższego 
    otoczenia ), wyrazy są wymawiane w formie pierwszej lub ostatniej sylaby (np. kot - ot), pierwsze łączenia dwóch 
    wyrazów

• około 2 roku życia - pierwsze proste zdania

• około 2,5 lat - używania zaimka ja

• około 3 roku życia - zdania dłuższe (złożone z 4-5 wyrazów), dziecko używa wszystkich samogłosek, a ze spółgłosek
   p, pi, bi, m, mi, f, fi, w, wi, t, d, n, l, li, ś, ź, ć, ń, j, ł, k, ki, g, gi, ch, chi

• 4 rok życia - pojawia się umiejętność opowiadania bajki czy zdarzenia, wymawiane są głoski s, z, c, dz

• 5-6 rok życia - pojawiają się głoski sz, ż, cz, dż oraz r

Wymowa dziecka 6-letniego powinna być prawidłowa pod względem artykulacyjnym, a w wieku 7 lat również pod względem gramatycznym - tzw. szkolna dojrzałość mowy.
Szanowni Rodzice i Opiekunowie!

Aby rozwój mowy u Waszego dziecka przebiegał prawidłowo:

• mówcie powoli, wyraźnie, zachowujcie odpowiednią intonację i melodię głosu, właściwą mimikę i gestykulację
• nie stosujcie tzw. języka dziecięcego
• od pierwszego dnia życia mówcie do dziecka często i wynagradzajcie jego aktywność w zakresie "rozmowy" głosem, 
  uśmiechem, przytuleniem i kontaktem wzrokowym
• dziecko musi poznać mechanizm mowy poruszając językiem, wargami, itp. - dlatego ważnym jest, aby przyswoiło 
   sobie takie umiejętności jak ssanie, lizanie, żucie, gryzienie czy wreszcie dmuchanie
• jak najczęściej śpiewajcie dziecku, wprowadzajcie zabawy z elementami śpiewu, ruchu i tańca
• dbajcie o stan zdrowia swojego dziecka, a w szczególności o górne drogi oddechowe i uszy, gdyż właśnie 
  przyczynami wad wymowy są: niedosłuch, nieprawidłowa budowa narządów mowy (m.in. wada zgryzu, uzębienia, 
  rozszczepy warg, podniebienia, krótkie wędzidełko języka), trudności w oddychaniu przez nos, przerost trzeciego 
  migdałka

Prawidłowemu rozwojowi mowy sprzyja karmienie piersią (chłopcy do 18 miesiąca życia, dziewczynki do 24 miesiąca życia), natomiast butelkę stosujemy do 2 roku życia, następnie z butelki podajemy 1-2 razy dziennie soczki lub herbatkę stosując małe otwory w smoczkach.

• uczcie wierszyków, rymowanek, wyliczanek i wspólnie z dzieckiem je recytujcie
• opowiadajcie i czytajcie bajki (stosowne do wieku dziecka)
• wprowadzając nowe słowa koniecznie wyjaśniajcie ich znaczenie
• świadomie wybierajcie programy w telewizji i Internecie - starajcie się oglądać je z dzieckiem, gdyż im   mniejsze,
  tym tym mniej rozumie z tego, co ogląda i wymaga tłumaczenia treści na bieżąco. Z dziećmi starszymi korzystnie 
  jest  porozmawiać po obejrzeniu programu 
• zbyt szybko nie uczcie dziecka języka obcego
• zachęcajcie do zabaw ruchowych, manipulacyjnych, konstrukcyjnych, lepienia, malowania itp.
• gdy dziecko mówi do Ciebie staraj się odwrócić w jego stronę i słuchaj uważnie
• zawsze odpowiadajcie dziecku na pytania
• angażujcie dziecko w rozwiązywanie prostych problemów, zadając pytania i proponując różne rozwiązania
• ułatwiajcie dziecku kontaktu z innymi dziećmi, m.in. by zwiększyć jego umiejętności językowe i społeczne
• nie zmuszajcie dziecka leworęcznego do posługiwania się prawą ręką w okresie kształtowania się mowy, ponieważ ponieważ zaburza to funkcjonowanie mechanizmu mowy i może być przyczyną jąkania
• nie poprawiajcie błędów dziecka wprost - po prostu powiedzcie to co powiedziało, ale prawidłowo
• nie wymagajcie zbyt wczesnego wymawiania głosek, ponieważ dziecka zmuszane do artykulacji zbyt trudnych dla niego głosek, często zaczyna je zniekształcać i wymawiać nieprawidłowo
• nie zawstydzajcie i nie karzcie dziecka za nieprawidłową wymowę
• obserwujcie, czy rozwój mowy dziecka przebiega prawidłowo

Jeżeli macie Państwo wątpliwości zasięgnijcie porady w przedszkolu lub w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej. 

Porady w Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej  są:
• bezpłatne i dobrowolne
• nie jest wymagane skierowanie od lekarza
• na wizytę powinni zgłaszać się rodzice lub opiekunowie z dziećmi z książeczką zdrowia
• placówka obejmuje opieką dzieci i młodzież zameldowane lub uczące się na terenie Katowic
     EFEKTYWNA  WSPÓŁPRACA Z RODZICAMI 
"Rodzice, uczniowie i nauczyciel tworzą trójkąt.
Jeśli zabraknie jednego boku, cały trójkąt się rozpadnie"


                                                                                                                               Cindy J. Christopher



Przedszkole i rodzina to dwa środowiska, które w szczególny sposób oddziałują na dziecko. Skuteczność tego oddziaływania uwarunkowana jest wzajemnym i ścisłym współdziałaniem. Właściwa, pełna współpraca przedszkola
 z rodzicami powinna prowadzić do zintegrowania działań dydaktyczno – wychowawczych.
Obecnie nie można sobie wyobrazić przedszkola, które realizując zadania dydaktyczno – wychowawcze czynią to bez porozumienia z rodzicami. Nauczyciele coraz częściej dostrzegają w rodzicach współpartnerów we współdziałaniu 
w procesie wychowawczym i dydaktycznym.
Współpraca nauczyciela z rodzicami jest niezbędnym warunkiem powodzenia pracy dydaktyczno – wychowawczej. 
Od chwili przekroczenia przez dziecko progu przedszkola – cel pracy pedagogicznej przedszkola i cel rodziny powinien być wspólny. Z wychowawczego punktu widzenia jest pożądane, aby te dwa najważniejsze ogniwa działały wspólnie, wzajemnie się uzupełniając. Tylko wtedy istnieje szansa uformowania dobrego, mądrego i wrażliwego, młodego człowieka.
Współpraca z rodzicami wynika z konieczności niesienia pomocy rodzinie w sprawowaniu funkcji wychowawczych oraz z potrzeby ujednolicenia kierunku wpływów przedszkola i domu. 
Zakres tej współpracy obejmuje:
• starania o zapewnienie warunków prawidłowego rozwoju dziecka;
• inicjowanie poczynań pedagogicznych rodziców;
• oddziaływanie na postawy rodzicielskie;
• podnoszenie kultury pedagogicznej i poszerzenie wiedzy rodziców o rozwoju i wychowaniu w okresie dzieciństwa;
• pomoc rodziców w ulepszaniu pracy przedszkola.

Pamiętając o tym, że rodzina zaspokaja podstawowe potrzeby małego dziecka, do których należą między innymi potrzeba :
☻ miłości,
☻ przynależności,
☻ akceptacji,
☻ bezpieczeństwa,
☻ kontaktu emocjonalnego,
☻ aktywności i samodzielności
Przedszkole powinno ściśle współpracować z domem rodzinnym wychowanków. Małemu dziecku, zależnemu całkowicie od dorosłych, właśnie dorośli tworzą dobre lub złe warunki rozwoju i wychowania. Współpracy przedszkola z domem rodzinnym powinna towarzyszyć troska o przyszłe losy dziecka, o zaspokojenie jego aktualnych różnorodnych potrzeb i jego wychowanie. 
D. Waloszek wyróżnia w swojej koncepcji następujące funkcje przedszkola wobec rodziców:

1. Wspomaganie działań wychowawczych rodziców:
  • systematyczne informowanie o zachowaniu dziecka w przedszkolu;
  •  zbieranie informacji o zachowaniu dziecka w domu;
  • przekazywanie wiedzy pedagogicznej dotyczącej tematów integrujących rodziców;

2. Integrowanie zabiegów wychowawczych:
  • uzgodnienie sposobów reagowania na bodźce, zadania, wymagania w domu i w przedszkolu;
  •  uzgadnianie rodzaju, kierunku, zakresu działań wychowawczych wspólnie realizowanych w przedszkolu i w domu;
  • wspólnie z rodzicami opracowanie warunków do rozwoju wyobraźni, do eksperymentowania, swobodnego doświadczania życia przez dziecko;

3. Wspieranie rodziców poszukujących sposobów zmiany relacji między dziećmi:
  • informowanie o prawach w dziedzinie oświaty;
  • wspólne i indywidualne działania rodziców, nauczycieli, dzieci;
  • poszukiwanie przyczyn „złych zachowań” dzieci i sposobów reagowania na nie;
  • organizowanie doradztwa metodycznego, psychologicznego, pedagogicznego.  
  •                      
Przedszkole musi więc dołożyć starań, aby rodzice stali się jego sojusznikami w sprawach zdrowia i bezpieczeństwa dzieci, respektowali skierowania do poradni specjalistycznych, a także wspierali inne działania stymulujące jego wielostronny rozwój. Dlatego też rodzice współuczestniczą w organizowaniu edukacji, a nauczyciele wspomagają działania wychowawcze rodziców poprzez:
• dostarczanie wiedzy pedagogicznej i uwrażliwianie na potrzeby i możliwości dziecka;
• informowanie na bieżąco o postępach bądź trudnościach dzieci;
• wskazywanie osiągnięć, niepowodzeń, podejmowanych prób;
• uzgadnianie wspólnie z rodzicami kierunku oddziaływań wychowawczych i dydaktycznych;
• aktywne uczestnictwo w uroczystościach i imprezach organizowanych na terenie przedszkola;
• możliwość obserwowania dzieci w trakcie zajęć z całą grupą;
• stworzenie klimatu wzajemnego zaufania i szacunku we wspólnych kontaktach.

Zadaniem przedszkola jest wzmacnianie uczuciowych więzi między dzieckiem a jego rodzicami, budzenie zainteresowania rodziców światem dziecięcych przeżyć, a więc także tym wszystkim, co dzieje się w przedszkolu, które wprowadza dziecko w życie społeczne, kształtujące postawy jego charakteru, wzbudza zaciekawienie przyrodą, sztuką, pobudza wyobraźnię i potrzebę tworzenia.
Swoje cele wychowawcze osiąga przedszkole stawiając i oczekując od rodziców spełnienia różnych wymagań i zadań. Inicjuje ich zamierzenia pedagogiczne związane np. z urządzeniem dziecku w domu własnego kącika lub z wdrożeniem do pomocy w drobnych pracach domowych.
Na właściwe zorganizowanie współpracy przedszkola z rodzicami wpływ ma życzliwy i partnerski stosunek nauczycieli 
i rodziców oraz wzajemne zrozumienie. Dobrze zorganizowana współpraca przedszkola z rodzicami jest jednym 
z istotnych czynników osiągania przez przedszkole dobrych wyników w pracy opiekuńczej i wychowawczo – dydaktycznej oraz przyczynia się do niwelowania wielu problemów w domu. W każdej placówce przedszkolnej wśród rodziców znajdują się tacy, którzy żywo zainteresowani wychowaniem swych dzieci sami dążą do nawiązania jak najbliższych kontaktów z nauczycielem. Są jednak i tacy, którzy tych kontaktów unikają.
Niezależnie od inicjatywy rodziców, każdy nauczyciel musi zabiegać o porozumienie się z nimi dla dobra dzieci, które wspólnie wychowuje dom i przedszkole.
W związku z powyższym pragnieniem jest, aby rodzice i nauczyciele łączyli swoje serca i siły w procesie 
dydaktyczno – wychowawczym i aby ich działania uzupełniały się dla dobra dziecka. Dla prawidłowej współpracy ważna jest osobowość wychowawcy. Otwartość, szczerość, komunikatywność to cechy, które ułatwiają nawiązywanie kontaktów. Wychowawca powinien czynić starania, by uzyskać maksimum zaufania, zwłaszcza ze strony rodziców.
Tak jak we wszelkich kontaktach międzyludzkich na to zaufanie trzeba sobie zasłużyć. Najlepszą i najprostszą ku temu drogą jest okazywanie stałej troski o rozwój i wychowanie dziecka. Chęć pomocy wypływająca z postawy wychowawcy, wzbudza zaufanie rodziców, wtedy łatwiej jest nawiązać współpracę.


Recepta na dobrą współpracę z rodzicami i opiekunami dzieci to:

• nie uważać, że zawsze mamy rację i że wszystko wiemy,
• nie trzymać się kurczowo utartych schematów,
• trzeba patrzeć, słuchać, odczuwać i poszukiwać,
• zawsze być gotowym, by pomóc rodzicom rozwiązać problem,
• być szczerym, komunikatywnym i otwartym,
• być elastycznym, otwartym na zmiany i ciekawe propozycje,
• krytykę ze strony rodziców przyjmować i spokojnie analizować.


Warunki dobrej współpracy:

• do nauczyciela należy pierwszy ruch w kierunku dobrej współpracy.
• nauczyciel musi odrzucić uprzedzenia i być gotowym na kontakt z każdym rodzicem.
• przekonanie, że efektywność współpracy zależy od obu stron.
• przyznanie rodzicowi takich samych praw jakie sami chcemy mieć.
• tworzenie przyjaznej atmosfery np. rozmowa w odpowiednim pomieszczeniu.
• angażowanie do współpracy wszystkich rodziców.
• zmieniać co się da zmienić, pomagać, być otwartym na nowe propozycje.
• stosować zasady dobrej komunikacji.


Aby współpraca przedszkola z rodzicami i opiekunami dzieci układała się jak najlepiej, zarówno jedna jak i druga strona, powinna kierować się pewnymi zasadami. Należą do nich:

Zasada pozytywnej motywacji mówi, że ważnym warunkiem skutecznej współpracy wychowawców i rodziców jest całkowicie dobrowolny w nim udział. Chodzi o to aby, wszyscy byli świadomi współpracy, jak również korzyści z nią związanych.

Zasada partnerstwa podkreśla równorzędne prawa i obowiązki wychowawców i rodziców. Chodzi o to, aby żadna ze stron nie czuła się mniej wartościowa od drugiej, aby tworzyły rodzaj wspólnoty, której członkowie mają w miarę jednakowy udział w podejmowaniu decyzji i razem ponoszą odpowiedzialność za wprowadzenie ich w życie.

Zasada jedności oddziaływań przypomina o konieczności realizowania przez wychowawców i opiekunów dziecka zgodnych celów w pracy wychowawczej. Oprócz zgodności celów ważne jest także uzgadnianie metod i form oddziaływań.

Zasada systematycznej współpracy ukazuje potrzebę czynnego i stałego zaangażowania się w wykonywanie zadań inicjowanych i organizowanych podczas współdziałania wychowawców i rodziców.


Jednym z wyznaczników wzorowej jakości przedszkola jest dobrze zorganizowana współpraca z rodzicami.                      W dzisiejszych czasach, aby przedszkole zyskało miano tzw. „naszego przedszkola” konieczne jest wypracowanie takiego modelu współpracy z rodzicami, gdzie obie świadomie współpracujące strony miałyby poczucie współdecydowania w sprawach ważnych dla wychowania i kształtowania dzieci.
Kliknij, aby edytować treść...
Zdrowie jest jednym z warunków wychowania. Dziecko słabe, chorowite jest mało aktywne, a zatem gorzej się rozwija, mniej doświadcza. Zdrowie jest więc fundamentalnym warunkiem wychowania.
Prawidłowy rozwój fizyczny dziecka zależy od wielu czynników takich jak: powietrze, słońce, woda, sen, racjonalne odżywianie, prawidłowy rozkład dnia, higiena osobista i otoczenia oraz odpowiednio stosowany ruch.
Przedszkole ma ogromne znaczenie w popularyzowaniu higienicznych zwyczajów żywieniowych i zdrowotnego trybu życia, promowaniu zdrowia.
Otyłość u dzieci jest coraz bardziej powszechnym problemem, na który rodzice zwracają uwagę zbyt późno. 
Pulchny brzuszek oraz pyzate policzki niekiedy jeszcze uchodzą za okaz zdrowia dziecka, my jednak apelujemy, aby już teraz zadbać o prawidłowe żywienie dzieci, aby uchronić naszych podopiecznych przed niechcianą nadwagą. 

NADWAGA U DZIECI
Waga dziecka tak samo jak w przypadku dorosłych zależy indywidualnie od człowieka. Postawienie malca na wadze nie pozwoli nam dokładnie oszacować, jaka jest prawidłowa waga dziecka. Można to jednak wyliczyć posługując się proporcją masy ciała i wysokości maluszka. Jeżeli okażą się, że waga dziecka jest zbyt wysoka należy niezwłocznie zastosować kilka zmian w życie swojej rodziny a na efekty nie będzie trzeba długo czekać.

ZDROWE ODŻYWIANIE
Dzieci otyłe zazwyczaj w środowisku rówieśników czują się gorzej. Zbyt wysoka masa ciała wprawia je w kompleksy, podczas zajęć sportowych wypadają znacznie gorzej, trudniej też wzbudzić podziw wśród koleżanek i kolegów. Bardzo często otyłość u dzieci nie jest winą genów a złych nawyków żywieniowych, jakie panują w danej rodzinie. Dlatego też, aby w naszej rodzinie nie rosły grube dzieci powinniśmy niezwłocznie wprowadzić w życie prawidłowe nawyki żywieniowe. Dzieci biorą przykład z dorosłych, dlatego też maluch wychowany w kulcie kanapy i telewizora oraz obżarstwa będzie miał znacznie mniejsze szanse, aby wyrosnąć na smukłego nastolatka. 
Rodzice powinni zadbać o to, aby dziecko spędzało dużo czasu na dworze. 
Warto wybrać się na wspólny spacer czy jazdę na rowerze. 
PRAWIDŁOWE NAWYKI ŻYWIENIOWE

Czasem, wystarczy wprowadzić w domu prawidłowe nawyki żywieniowe. Maluchy zawsze naśladują zachowania swoich rodziców, dlatego też daj im dobry przykład. Warto podawać dziecku posiłki o stałej porze oraz dbać o to, aby maluch nie jadł w pośpiechu. Gdy dziecko je szybko wtedy niepotrzebnie zjada więcej niż w rzeczywistości potrzebuje. Kategorycznie zabraniaj podjadaniu, jeśli dziecko jest głodne niech je mniej a częściej, ale nie podjada słodyczy np., gdy się nudzi. Zdrowe odżywianie dzieci jest wrogiem słodyczy jednak każda mama wie, że maluchy je uwielbiają. Aby rozwiązać ten problem można wprowadzić np. jeden "słodki dzień" w tygodniu, w którym dziecko będzie mogło zjeść ulubiony batonik czy czekoladę. Zdrowe odżywianie dzieci nie może obejść się bez świeżych owoców i warzyw, dlatego też zadbaj o to, aby każdego dnia maluszek miał przygotowane pokłady błonnika. 

WZMACNIANIE ODPORNOŚCI DZIECKA 
W okresie jesienno - zimowym dzieci zapadają na różnego rodzaju choroby i infekcje, szczególnie te, które pierwszy rok uczęszczają do przedszkola.
Aby zmniejszyć ryzyko zachorowań naszych dzieci lub skrócić okres choroby możemy wzmocnić odporność naszego dziecka.
 
Oto kilka sposobów jak to zrobić:

DBAJ O ODPOWIEDNIĄ DIETĘ DZIECKA

Dieta powinna być zróżnicowana, bogata w warzywa, owoce i ryby. W diecie nie może także zabraknąć produktów mlecznych oraz rożnych kasz. Dieta nie powinna obfitować w produkty mięsne, smażone.

ODPOWIEDNIO UBIERAJ DZIECKO

Rodzice mają tendencję do przegrzewania swoich pociech. Wychodząc z dzieckiem na spacer należy pamiętać o odpowiednim ubraniu, dostosowanym do pogody. Najlepiej ubierać dziecko na cebulkę – w razie potrzeby można zdjąć jedną warstwę. Jeśli dziecko siedzi w wózku, powinno mieć na sobie jedną warstwę więcej, a jeśli chodzi i biega o jedną warstwę mniej niż osoba dorosła.
Podobnie, jeśli chodzi o ubieranie dziecka do przedszkola – wygodny ubiór „na cebulkę” gwarantuje, że dziecko biegając i skacząc, bawiąc się z innymi dziećmi nie przegrzeje się.
Należy również pamiętać o właściwym ubiorze do wyjścia na dwór, gdyż przedszkolaki powinny wychodzić na spacery przy każdej pogodzie (wyjątek stanowi duży mróz, silny wiatr lub silny deszcz). Warto zaopatrzyć dziecko w kalosze 
i ubranie przeciwdeszczowe, a zimą w kombinezon, aby mogło do woli bawić się na śniegu. Można również zostawić dzieciom w szatni rajstopy i spodnie do przebrania w razie zmoczenia. 

ZAPEWNIJ DZIECKU RUCH NA ŚWIEŻYM POWIETRZU

Dziecko powinno codziennie wychodzić na spacer, także w chłodniejsze dni oraz gdy jest tzw. brzydka pogoda. Przyzwyczajenie organizmu do różnych temperatur nie spowoduje w późniejszym czasie pojawienia się infekcji przy zmianie, czy lekkim pogorszeniu pogody.
Zadbaj o to, aby pobyt na świeżym powietrzu był dla dziecka interesujący – może to być jazda na rowerku, zbieranie liści, gra w piłkę, obserwowanie kaczek itp.

WIETRZ MIESZKANIE, DBAJ O ODPOWIEDNIĄ WILGOTNOŚĆ POWIETRZA

Niezależnie od pogody wietrz regularnie mieszkanie, zwłaszcza przed snem. Zamknięte i niewietrzone pomieszczenia są skupiskiem unoszących się w powietrzu drobnoustrojów. Łóżko dziecka nie powinno stać obok grzejnika.

ZADBAJ O ODPOCZYNEK DZIECKA
Jednym z warunków dobrego samopoczucia zarówno fizycznego jak i psychicznego jest odpoczynek. Stres i zmęczenie powodują spadek odporności organizmu. Dlatego powinniśmy oszczędzać dziecku zbyt dużej ilości wrażeń oraz sytuacji nadmiernie stresujących. Niezwykle ważny jest sen, który pozwala na regenerację sił i wzmocnienie całego organizmu. Kilkuletnie dziecko powinno spać 10-12 godzin na dobę oraz wstawać i kłaść się spać o regularnych porach.
Również w przedszkolu dziecko powinno mieć możliwość odpoczynku i wyciszenia słuchając muzyki lub bajek.


NIE PRZYPROWADZAJ DO PRZEDSZKOLA CHOREGO DZIECKA
Jeśli dziecko ma katar, kaszle, jest marudne i osłabione, to warto pozostawić je w domu na parę dni, jeśli jest taka możliwość.
Wiemy, że jest to trudne, kiedy oboje rodziców pracuje, gdy nie ma w pobliżu babci lub innej osoby, która mogłaby zaopiekować się dzieckiem. Czasami jednak lepiej w początkowym stadium choroby zostać z dzieckiem w domu 3-4 dni, niż później, gdy jest ono bardzo chore o wiele dłużej.
Zdarzają się również, że dziecko nie jest jeszcze do końca wyleczone (bierze jeszcze antybiotyk), a rodzice przyprowadzają je do przedszkola i następuje nawrót choroby, gdyż osłabiony organizm dziecka ponownie łapie infekcję. Warto, więc poczekać do zakończenia leczenia i dopiero wtedy zaprowadzić je do przedszkola.
 


EDUKACJA REGIONALNA 


„Ubogi jest ten, kto nie zna i nie miłuje ziemi,  na której się urodził i żyje.
Podobny jest do drzewa bez korzeni.
Skąd może czerpać soki potrzebne do życia ?
W jaki sposób będzie owocować ?
Jak może on nakarmić swoje dzieci pozytywnymi uczuciami
do własnej ziemi, jeśli sam ich nie zna ?”

                                                                        J. Engiel

                                                                                 

Wiek przedszkolny to właściwy czas na przybliżenie dziecku świata, na przybliżenie regionu, w którym żyje.
W tym okresie obserwuje się u dzieci zainteresowanie tym, co dzieje się w ich najbliższym otoczeniu.
Edukacja, która wychodzi od regionu, jest dla dziecka  naturalną drogą kształtowania własnej tożsamości społecznej, kulturowej, narodowej. Ojczyzna lokalna to pierwszy etap rozumienia ojczyzny  w ogóle.
Edukacja regionalna ma na celu wyrobienie w dzieciach przynależności do historii i tradycji,  co z kolei wpływa na kształtowanie ważnych umiejętności współżycia w danej społeczności, rozwijanie zachowań prospołecznych,
zaszczepianie postaw tolerancji wobec innych ludzi, szacunku dla odmiennych kultur i zachowań, tworzenie sytuacji
umożliwiających współdziałanie z dorosłymi, szczególnie rodzicami, dziadkami, a także uznanymi fachowcami               z różnych dziedzin.
Edukacja regionalna pomaga  dziecku odpowiedzieć na pytania, takie jak? 
  •       Kim jestem?
  •     Skąd pochodzę?
  •     Gdzie są moje korzenie?
Aby tak się stało, należy uświadomić dzieciom kim byli ich przodkowie, jaki jest ich rodowód, skąd się wywodzą,
co pozostawiły w spadku inne pokolenia.
„Tu mieszkam i żyję”- a więc muszę znać pochodzenie swych własnych korzeni- to hasło przewodnie, jakie zaszczepiamy naszym wychowankom. 
Formy i metody pracy dotyczące edukacji regionalnej

1.Wystawy prac dzieci o tematyce regionalnej w placówkach kulturalno-oświatowych,
2. Spacery i wycieczki
3. Uroczystości środowiskowe wewnętrzne i środowiskowe
4. Kultywowanie tradycji i obrzędów ludowych
5. Spotkania z przedstawicielami dawnych zawodów  (górnik, hutnik)
6. Gromadzenie materiałów  źródłowych i literatury  związanej z historią i tradycją
7. Urządzanie kącików regionalnych

W naszym przedszkolu w ramach edukacji regionalnej realizujemy projekt edukacyjny „Śląsk moją małą Ojczyzną”. Podczas jego realizacji coraz dokładniej poznajemy naszą dzielnicę , nasze miasto, śląskie tradycje i historię.
Poznajemy również śląską gwarę.  Naszą małą ojczyznę poznajemy
podczas:
    1.Wycieczek
  • do Urzędu Miasta Katowice
  • do miejskich bibliotek 
  • do zaprzyjaźnionych szkół 
  • do Śląskiego Ogrodu Botanicznego                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                2. Spotkania z górnikiem – poznaliśmy galowy mundur  górniczy oraz dawne narzędzia pracy górników 
3. Założenie kącika regionalnego

4. Nauki piosenek śląskich  "Karolinka" , "Karlik "

5. Nauki tańców śląskich
          "Trojak"
          " Grozik "
          " Koziorajka"
                                                           Śląska mowa to polska gwara

„Mowę śląską - jak tłumaczy często profesor Jan Miodek,  popularyzator gwar śląskich w Polsce - należy 
  uznać za jedną z najbardziej archaicznych gwar polskich.
  Można bez przesady powiedzieć, że jest to najbardziej  polska gwara spośród wszystkich polskich gwar 
 i że to uporczywe  trzymanie się gwary, umożliwiło Ślązakom, mimo ciężkiego  położenia, dochowanie  swego rodzimego języka". 
 Gwara to nie tylko słowa. Filarem śląskiej mowy jest również  intonacja, charakterystyczna "śląska 
 składnia" i chęć do  "godanio". 

        Kto ty jesteś?

 Czyś ty Polok? 
Jo Polokiym,Ale żech tyż je Ślązokiym!
Kaj ty miyszkosz? 
Tu na Śląsku,
Na tym pięknym Polski konsku!
Kim je Polska? 
Mą Ojczyzną!
A kim Śląsk? 
Je Ojcowizną! 
Przejesz Polsce? 
Toć, że przaja!
A Śląskowi? 
On Mo raja
Piyrszo, on je dycki piyrszy, 
Najważniejszy, nojpiykniyjszy!
Skąd się Śląsk wziął? 
Wziął się z tchnieniaPonboczkowego stworzenia!
Jaką godką godosz? 
Godom.Naszą piykną polską mową,
No, ale tyż fest się storom
Godać śląską godką, gwarą!
Dbosz o gwara?
 Chca by była,
Żeby nigdy ny zginyła,
Bo Ślązoki to niy gynsi!
Niych się nom Ślązakom szczynści!
                                                 Jodło z naszego stołu, czyli co jedzą Ślązacy

Niedzielny łobiod

  • nudel zupa
  • rolada, czarne kluski 
  • modro kapusta
  • kompot z jabek 
  • szpajza                                                                                                                                                                                                                 Smacznego 
SŁOWNIK ŚLĄSKI 

nudel zupa - rosół z makaronem
nudel - makaron
żymły - bułki
knobloszka - parówka
bratkartofle - smażone kartofle
brauza - oranżada
krupniok - kaszanka
woszt - kiełbasa
bombony - cukierki
puding - budyń
szałot - sałatka
sikorki - placki ziemniaczane
karminadel - kotlet mielony
cwibaki - sucharki
kołoczyk - drożdżówka
kołacz - ciasto drożdżowe 
kreple - pączki
                                         
                                Obleczenie, czyli w co się ubierają na Śląsku:

anzug = galoty + westa + kabot
garnitur = spodnie + kamizelka + marynarka
szaket - marynarka
binder, szlips - krawat
arbajancug - ubranie robocze
beretka - beret
czopka, copka, mycka - czapka
fuzekle, zoki - skarpety
glazyjki - rękawiczki skórzane
kapuca - kaptur
kecka - spódnica 
turnszuły - tenisówki
mantel - płaszcz
owerol - dres
szczewiki - buty
batki - kąpielówki

Na Śląsku można usłyszeć różne zwroty, co oznaczają :

 Co się ciepiesz? - Co podskakujesz?
 Ciepnij bala - podaj piłkę
Dej se pozor - uważaj
Niy godej tela - nie gadaj tyle
Ale bydzie w doma haja - ale będzie w domu awantura
Dej się karnoc na kole! - daj się przejechać np. na rowerze
Wyciepnij te stare klamory - wyrzuć te stare graty (niepotrzebne rzeczy)
 Jak się bajtel mianujesz? - Jak się dziecko nazywasz?
 Kaj my som? - Gdzie jesteśmy?
 Pojedzony? - Najedzony?
Na dzisiaj szlus! - Na dzisiaj koniec
Na Śląsku można usłyszeć różne zwroty, co oznaczają:

 Co się ciepiesz? - Co podskakujesz?  Ciepnij bala - podaj piłkę  Dej se pozor - uważaj  Niy godej tela - nie gadaj tyle  Ale bydzie w doma haja - ale będzie w domu awantura  Dej się karnoc na kole! - daj się przejechać np. na rowerze  Wyciepnij te stare klamory - wyrzuć te stare graty (niepotrzebne rzeczy)  Jak się bajtel mianujesz? - Jak się dziecko nazywasz?  Kaj my som? - Gdzie jesteśmy?  Pojedzony? - Najedzony?  Na dzisiaj szlus! - Na dzisiaj koniec